Bu gün yine baktım öylece etrafıma ve herkes yine aynı
Anlayışsızlığıyla, kendi dünyasında, düşüncesizliğiyle,
Kendi o küçük alanında oyun oynamaya devam etmekte.

Sevdiklerim gider veya hayat şartlarındandır uzaklaşır benden.
Bazen nedensiz bazen ise bir nedenle giderler…
Yalan söyler bana sevdiklerim, pek bilmem ben zaten.

Çekilir elim ayağım onlardan ve umursamazlar zaten
Yalnızlık gün geçtikçe ağırlaşıyor omuzlarımda.
Ve bununla baş edebilirim, biliyorum bitecek bir gün...

İçimde ki bir kapıyı açtım geriye kadar ve beklerim.
Senle beraber umudu, gerçekçiliği ve sevgiyi…
Belki bir gün güneş doğacak içimde de, bende gülebilirim.

Bir eski şarkı kadar eskimiş özlemim
Kurumuş gözlerim, sarhoş kadehlerde ben bitmişim.
Bir eski fotoğraf kadar yı pranmış ruhumda, artık unutmuşum.

Geride kalanlar artık bana bir o kadar uzak kalıyor.
Senin olduğun anılar artık hiçbir heyecan katmıyor cümleme
Yeni bir ağaç dikmişim bahçeme, her gün izliyorum onu saatlerce

Geçiyor günler ve yine bir eksiklik var bende.
Hala alışmış değil bu gönül yalnızlığa…
Saçım sakalımla buluşmuş yüzümde ve ben yaşlarımı attım içime…

Bir başlangıca adım attım bundan 5 sene önceydi.
Geçen onca zamanı atlatmaya yetmez hayat.
Karanlığımda oluşan ilhami konuşturuyor kalemimi
Ve yine bitiyor yüreğimin temizliği.

Nesil AKSOY / (mahlas Misafir)
06.11.2009